Waarom is inclusie zo belangrijk op de werkvloer?

Ook hier is de eerste vraag wat inclusie op de werkvloer nu eigenlijk inhoudt. Allereerst betekent dit dat alle mensen, inclusief mensen met een beperking, dezelfde kansen op de arbeidsmarkt moeten hebben. Het gaat hierbij ook om de houding van werkgevers ten opzichte van werknemers. Vaak is er de angst dat iemand met een beperking minder capabel is dan iemand zonder beperking. In veel gevallen is dit gebaseerd op een gebrek aan kennis over de werkelijke omvang van de beperking en over het vermogen van de persoon om dit te compenseren. Dit leidt vaak tot een onderschatting van de prestaties van mensen met een beperking.

Natuurlijk brengt elke beperking ook concrete nadelen met zich mee. Niettemin moeten er, om gelijke kansen te garanderen, structuren op de werkplek worden gecreëerd die de werknemer in staat stellen zijn of haar rol daar zo goed mogelijk te vervullen. In veel gevallen kunnen dit kleine aanpassingen zijn, zoals in mijn geval een eenvoudige vergrootglas of het afdrukken van documenten in een groter lettertype. Als grotere maatregelen nodig zijn, zoals aanpassingen of de aanschaf van dure hulpmiddelen, dan... Integratiebureau kan worden opgeroepen om omslag geheel of gedeeltelijk kosten .

En waarom is inclusie zo belangrijk?
Ook hier ligt de focus op het sociale aspect. Een samenleving die zich ten doel heeft gesteld mensen met een beperking te integreren, moet dat ook op de werkvloer doen. Het is immers onderdeel van het dagelijks leven en het sociale leven voor ons allemaal. Iemand die niet de mogelijkheid heeft om een activiteit uit te voeren binnen de grenzen van zijn of haar beperking, is ook niet geïntegreerd.

Een ander positief aspect van inclusie op de werkvloer is de geestelijke gezondheid van Mensen met een beperking. Het is zeker een belangrijk onderdeel van revalidatie om ook de grenzen van de eigen mogelijkheden te erkennen. Maar herhaaldelijk tegen die grenzen aanlopen is op de lange termijn een last die een negatieve invloed kan hebben op iemands moraal en gezondheid. Om een persoonlijk voorbeeld te geven: in mijn werk als fysiotherapeut moet ik een patiënt vaak vragen naar de diagnose van de arts, omdat ik de diagnose op het recept niet kan ontcijferen. Dat is een enorme opgave die met een simpele vergrootglas te omzeilen is. Bovendien neemt het vertrouwen van de patiënt af, omdat ik een onprofessionele indruk achterlaat. Het beschadigen van je eigen reputatie, en mogelijk die van het hele bedrijf, op deze en soortgelijke manieren kan een zware last zijn die gemakkelijk kan worden vermeden door inclusief te werken.

Ten slotte, de financiële vraag Vanuit het perspectief van de staat. Niet vanuit het oogpunt van de werkgever, omdat de werkgever de meeste kosten die voortvloeien uit inclusie vergoed kan krijgen. Zonder inclusie heeft een persoon met een beperking mogelijk geen kans op de reguliere arbeidsmarkt. De opties zijn dan passende workshops of een pensioen. Beide vormen een permanente financiële last voor de staat en dus voor de belastingbetaler.

Aan de andere kant is omscholing ook kostbaar, afhankelijk van de beperkingen en de aard van de functie. Daarna keert de balans echter snel om, omdat inclusie iedereen verandert in een functionerend onderdeel van onze economische machine: mensen verdienen geld, betalen belasting en geven het verdiende geld zelf uit, waardoor het weer in omloop komt. win-winsituatie voor iedereen.